Yaralı Kalbin Ağrısı

0
44

Yaralı Kalbin Ağrısı 33

Rabia hayattan kopmuştu. Ağlıyordu. Sabah namazını kılıp eline bir kağıt aldı. Rabia elveda ediyordu. Mektuba şöyle başladı:

Annem’in yarısı Sevgi ablam:

Seni o kadar çok seviyorum ki bunu asla anlatamam. Öz amcam bile beni istemezken sen bana sahip çıktın. Beni sen büyüttün. Ama ben bu sokaklardan geçerken canım yanıyor. Ben bu acılara dayanamıyorum. Ve şimdi sadece susuyorum. Gün gelir gerçekler ortaya çıkarsa kimse benden af dilemesin. Çünkü benim onları affedecek kadar gücüm kalmadı. Ben gidiyorum.  Ardımdaki izleri siliyorum. Belki beni asla affetmeyeceksin. Ama lütfen beni anlamaya çalış. Yusuf sana emanet. Ben çok yoruldum. Belki buralardan gidersem  daha mutlu olurum. Hiçbir şey canımı yakmadı. Ama bana sahipsizsin demeleri beni en derinden parçaladı. Şimdi ben haykırsam dünya susar mı? Ben gidersem insanlar gerçekten mutlu olur mu? Ben asla utanılacak bir şey yapmadım. Ama olmadı işte buraya kadarmış. Güneş bana doğmadı işte. Ben güneşin bana doğmasını bekleyemem. Çünkü benim o kadar vaktim yok. Ben gidiyorum. Allah’a emanet olun.

Rabia kapıyı çekip gitti. Nereye gideceğini kendisi bile bilmiyordu. Sadece yürüyordu. Ayakları onu öylece sürüklüyordu. Anne ve babasının kabrini ziyarete gitti. Ağlıyordu. Aslında daha çok utanıyordu.  Yenildiğini düşünüyordu. Ama her şey daha yeni başlıyordu. Oturdu. Ve annesine seslendi:

-Annem…

Sanki annesi onu dinlercesine öylece konuşmaya başladı.

-Ben çok yoruldum anne. Neden bu kötü iftiraya maruz kaldım? Neden kimse inanmıyor şu çaresiz yüreğime? Söyle anne neden? Baba şu zalimlere bir şey söyle. Bak kızını ne hale getirdiler. Küçüklüğümde bana zarar verenlere kızardın. Beni korurdun. Peki şimdi ne oldu baba? En zor zamanımda siz yoksunuz. Ben kime sığınacağım.

Arkadan bir ses:

-Allah’a. dedi.

Rabia korktu. Arkasına döndü kimse yoktu. Hıçkırıklarının arasında göz yaşları kayboldu.  Ürkmüştü bu sesten. Kimdi bu? Rabia çok pişmandı. Şüphesiz  Allah bize şah damarımızdan daha yakındır. Neden Allah’ı düşünmez olmuştu? Neden yorgundu? Kime kızmıştı yaralı kalbi? Rabia uykuya dalmıştı. Toprağı üstüne bir yorganmışçasına sarmıştı kendine. Rüya görüyordu. Annesi yanına gelerek:

 

CEVAP VER