Hüzün

2
141
Hüzün adlı şiir Fazile
Hüzün

Hüzün

Sararmış gökyüzünün altında

Kısık lambalar gibi duruyor bulutlar

Öfkenin hoyrat karartısı geziyor cesetlerin üzerinde

Bir eksiklik var bu şehirde

Hüzün, korkuya kapılıp benliğime sarılıyor.

Sokakların, bankların, ruhumun ve kalbimin üzerinde duruyor ayak izlerin

Geçmemiş olan geçmiş karşımda oturuyor

Uzunca, sessizce geçiyoruz birbirimizin içinden

Geçiyoruz yanılgı ve yenilgiyle yüreğimize oturan her şeyden.

Konuşan tüm yaşanmışlığın sesi, uğultu oluyor kulaklarımda

Duymadan, dinlemeden, lâl gibi sessizce gidiyorum kendimden

Ellerini tutuyorum içimde büyüyemeyen çocuğun

Gözlerine oturtuyorum gözlerimi “Beni bana ver.” Der gibi

Kibrin haddini aştığı yüreklerde kaybolmak istemiyorum belki

Belki bir hiç olmak istiyorum herkes çok diye

Hayat bir hiç uğruna geçiyor ömrümüzü tüketerek

Elimi kalbimin üzerine koyuyorum

“Yorma kendini baştan hiç olmayı kabul et.” Diyerek.

Elini omzuma koyuyor yitirdiğim

İçimin derinliklerinde nice ben ölüyor

Nice hıçkırıklar yükseliyor gönlümün göğüne usulca

Albatroslar içimin çocuğunu almadan özgürlüğe uçuyor.

Yüreğimi bir bavul gibi yük ediyorum cesedimin üzerine

Yolları dahi incitmeden gidiyorum şehrinizden

Ardımdan bakan çocuğa buruk bir tebessüm bırakıyorum

Hüzün bu hayattaki tek kârım biliyorum

Yürüyorum içine içine çöllerin, hüznü yudum yudum içerek…

Fazile Aşar AYDINALP

Ah Bu Hüzün

Hayatın gayesi olmayınca fitne ortaya çıkar

 

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu yazınız!
Lütfen isminizi buraya giriniz