Hazana Döndüm

0
159
Hazana Döndüm
Hazana Döndüm

Hazana Döndüm

Kuşlar kanatlanıyor gönül iklimimden
Oysa kanatları kırılmasın diye ürkerek tutuyordum kalplerini 
onlar da terk etti beni kırarak gönül kapımı

Herkesin kalbinin hazan olduğu demlerde bahardım ben
Soğuk kalplere inat 
Kor taşyordum göğsümde
Bahar olmak kalbimin en onurlu direnişiydi
Onur; çiçeğe duranların efsunlu kokusu
Efsun; Aşk…
Yamalı gibi durmazdı yüzümdeki tebessüm
Ve sevda kuşları, kalbimin üzerinde çırparlardı kanatlarını
Boynumda sevdanın şah damarı
Gözlerimde hüzne gark olmuş bir hasret
Avuçlarımda karanfil kokan dilekler
Ve dilimin altında bir efruz adı…

Sonra yaktılar inançları hırçın bir öfkeyle
Yüreklere nefretten köşkler inşaa ettiler
çirkinliklere tapar oldu âlem
Güzellikleri ünvanların, etiketlerin, paranın altında çiğnediler.

Baharlara ait bir dünya kalmadı ortada.
İçimdeki at hoyratça koşar oldu, nereye gideceğini bilmeden yol aldı bilinmezliğe doğru.
Toplumun sevgiye sağır kulaklarına ağırdı türkülerim
Lâl diller şiirleri de unutmuştu
Uzun soluklu yalnızlıklar biriktirmeye başladım
Yanlış ortamların içinde yalın bir suskunluk giyindim.
Susmak yasaktı oysa zulüm kokan diyarlarda
Ve ben zalimliğin yasaklarını hep çiğnedim
Çiğnendim de çoğu defa
Ama eğmedim gönlümü sevdadan gayrısına
Bir çocuğun masum duruşuydu çünkü sevda 
Adaletti, şefkâtti, karşılığı olmadan sarmaktı bir başkasının yarasını,
Bölüşmekti elindekinin yarısını
Ve çokça efruzdu!

Kimse sevmiyor artık sevmeyi
Sevda için direnenler hain ilan ediliyor
Albatroslar sevda diyarlarına göç ediyor
Peki ya nergisler?
Onları kim kurtaracak toprağı dikenli bahçelerde yetişmekten…
Kısa zamanların uzun soluklu sessizliğine sığıyorum artık
Sessiz çığlıkların üzerine konduruyorum tebessümlerimi
Herkesten sakladığım,
İçimde akladığım,
tamamen kendi ruhuma ait gercek bir ben duruyor bir köşede
Ve ömrüm suskunluklar toplamı oluyor.
Ve ben gerçekten yaşamak için kaçıyorum herkesten köşe bucak…

Sonra hazanın soğuk yüzü çarpıyor yüzüme
Iliklerime kadar üşüyorum, düşüyorum…

Kuşlar kanatlanıyor gönül iklimimden
Kırılıyorum!
Tüm kırgın yanlarımı topluyorum sonra
Ama bir sen etmiyor
Bir sevda etmiyor
Tüm kırgın yanlarım bir bahar etmiyor efruz!
Aklım hazana döndün dese de
Kalbim baharını özlüyor
sararmış tüm yapraklarımı topluyorum yerden
Hiç bir yaprak bir ağaca tututamıyor
Yaralarıma benzeyen bu yaprakların üzerine basıp gidiyorum
Çünkü hiç biri kaçan baharı ve ölen bir kalbi geri getirmiyor…

Fazile Aşar Aydınalp

İnandığımız İlkeler Kadarız

Ahlak Nerede Kaldı

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu yazınız!
Lütfen isminizi buraya giriniz
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.